Waarvoor betaal je als er niets gebeurt?

Je hebt twee voorstellen naast elkaar liggen. Op het ene staat vanaf vijftig euro per identiteit per maand, dus per persoon die bij jullie kan inloggen. Op het andere staat een flink lager bedrag. Op allebei staan ongeveer dezelfde woorden. Het werk waar het verschil in zit staat op geen van beide, want dat bestaat uit incidenten die zijn voorkomen.

Je vergelijkt met de prijs van repareren

In break-fix koop je herstel. Je belt als er iets stuk is, er komt iemand, je betaalt voor die keer. Degene die belt bepaalt ook de agenda: de prioriteit van deze week is wat er maandagochtend stukging, en het besluit over volgend jaar blijft liggen. Je koopt handen, en de regie hou je zelf, ook als je daar de tijd en de kennis voor mist.

Zet daar een maandbedrag naast en het lijkt hetzelfde werk met een abonnement. Wat je voor dat verschil koopt, zegt meer over het verdienmodel van je leverancier dan over jouw omgeving.

Je factuur is een spiegel van het model erachter

Werkt je partner op uurbasis, dan stijgt zijn omzet als er meer misgaat. Elke storing is een opdracht, en het wegnemen van de oorzaak kost hem geld. Werkt hij met een vast bedrag per medewerker, dan blijft die omzet gelijk bij drie incidenten en bij dertig, en wordt elk voorkomen incident marge.

Daar zit het mechanisme, oncomfortabel voor beide kanten. In het uurmodel loont oplossen. In het abonnementsmodel loont voorkomen, en tegelijk loont zuinigheid, want te weinig doen merk je pas op de dag dat het misgaat. Wij zitten zelf in dat tweede model, dus dat is ook onze verleiding. Het verschil zit dus in de controleerbaarheid: welk model kun jij nakijken?

Daarom rekenen wij af in een vast bedrag per identiteit, per apparaat en per omgeving, zodat drukte ons niets oplevert. Hardware valt erbuiten, anders gaat het gesprek over de marge op een switch in plaats van over jouw risico. En detectie leveren we met opvolging erbij, want een melding waar niemand op reageert is een abonnement op ongerustheid.

Het grootste deel van je factuur zie je nooit

Wat je van dat werk ziet, is de bovenkant. Het ticket, het telefoontje, de nieuwe laptop. Daaronder ligt het werk dat alleen in een logregel bestaat. Updates die op duizenden punten zijn uitgerold, een back-up die is teruggezet in een test die niemand merkte, inlogpogingen uit een land waar je geen vestiging hebt die zijn geblokkeerd voordat iemand ze zag. Dat is het grootste deel van je factuur, en het bewijs ligt in de rapportage.

Jouw omgeving is over drie jaar een andere omgeving

Er komen inlogregels bij die er in 2023 nog niet waren, er verdwijnt een protocol dat toen normaal was, er komt beheer van AI-assistenten bij. Iemand moet besluiten wat daarvan bij jullie hoort en het uitvoeren. In break-fix blijft dat werk liggen tot een storing of een migratie het naar boven haalt, met haast en tegen dagtarief. Uitgesteld onderhoud komt zo terug als incident, tegen de hoogste prijs, en dat is ook waarom goedkope IT je later vaak het meest kost.

Een vingeroefening van drie kwartier

Pak de laatste drie facturen van je huidige partner en maak vier kolommen. In de eerste zet je elke factuurregel. In de tweede of die regel er ook was geweest als alles gewoon had gedraaid. In de derde wie besloot dat dit nodig was, jullie of je partner. In de vierde of het in het abonnement zat of los is gefactureerd. Tel op welk deel van je uitgaven afhing van iets dat stukging.

Wat de meeste organisaties daar vinden is een vrijwel lege derde kolom. De rekening klopte, het werk klopte, en toch nam aan jullie kant niemand een besluit. Dan koop je handen, en dat is precies het prijsverschil waar je naar keek.

Wat je deze week vraagt

Vraag om het overzicht van wat er de afgelopen maand is voorkomen, en stel die vraag aan iedere partij met een voorstel, ook aan je huidige partner. Vraag naar aantallen en naar wat ermee is gedaan, want groene vinkjes tonen vooral aan dat een tool aanstond. Het antwoord is meteen een sollicitatiegesprek. Die eis staat ook in de normen. ISO 27001, NEN 7510 en het NIS2-keurmerk vragen alle drie dat je kunt aantonen dat een maatregel werkt. Dat is wat aantoonbaar in control zijn betekent.

Bij Running IT begint een beheerde werkplek vanaf vijftig euro per identiteit per maand, en de aantoonbaarheid zit in de maandrapportage en de periodieke IT-assessment, omdat wij die zelf nodig hebben. Als je niets merkt, is dat het product. De vraag is wie vooruit besluit en dat kan laten zien. Daar zit onze rol als regiepartner voor het MKB, en daar praten we graag een keer over door.